Bugün bizim evin büyük adamının doğumgünü.Küçük adamı yuvadan almaya gittiğimde babası için hazırlamış olduğu bir kart ile karşıladı beni.Üzerini kendi parmaklarıyla boyamış olduğu kalp şeklinde bir doğum günü tebrik kartı.Öyle mutlu oldum ki ''keşke 10 gün önce başlasaydık da bana da böyle bir kart verseydi'' diye kıskanmadan edemedim.O minik parmakları boya içinde kalmış,gelirken yolda da pusetinde uyuyakaldı demek ki çok yorulmuş kartı hazırlarken.
Küçük adam henüz tam olarak konuşamıyor ama eğer konuşabilseydi eminim ki babasına şöyle derdi:
Canım babam,
ben çok şanslı bir çocuğum çünkü beni senin gibi seven dünya iyisi bir babam var.Çünkü bana her gün jelibon ve bonibon getirmek için saatlerce çalışıyorsun ve akşamları beni inanılmaz mutlu ediyorsun.Gerçi annem azar azar veriyor şöyle gönül rahatlığı ile yiyemiyorum jelibonlarımı ama yine de sen her akşam getir emi? bütün gün senin yolunu gözlüyorum,sen benim en iyi arkadaşımsın,birlikte gitar çalıp şarkı söylemek,horon tepmek,futbol oynamak benim en sevdiğim şeyler.Aman annem bunları duymasın ama sen bana zorla yemek de yedirmiyorsun,istemediğim zaman uyutmuyorsun da.Akşamları sen eve gelince benden mutlusu olmuyor,sana pek rahat vermiyorum ama seni çok seviyorum napıyım.Bugün okulda senin için bir kart yaptım parmaklarımla boyadım.Biliyorsun başkası olsa asla o boyalara elimi sürmezdim,huyluyum biraz ama sen birtanesin.Doğumgünün kutlu olsun baba...
Not:Fotoğraf küçük adamın en minik zamanlarından,babayla aralarındaki büyük aşk taaa o zamanlardan belliymiş.Bir de erkek çocuklar anneye düşkün olur diye söylenir,koca bir yalannnn...
